Podróże z zakalcami: walijskie ciasto z miodem i cynamonem

Przyznam się szczerze, że nie mam zielonego pojęcia o kuchni walijskiej.
Jednak kiedy z piekarnika zaczął się wydobywać kojący zapach miodu i cynamonu, pokiwałam głową z uznaniem: "Mhm, jeśli to jest esencja kuchni walijskiej, to ja się piszę na tę wycieczkę".
Sielanka nie trwała długo.
Rzuciłam okiem w stronę piekarnika i co ja pacze?
Babeczki-giganty, które najwyraźniej miały zamiar wypłynąć w rejs poza muffinową foremkę!!!
Kulinarna podróż w nieznane zakończyła się maleńką porażeczką.
Winowajcą okazał się składnik, który zwie się "mąka samorosnąca".
Ponieważ nie posiadałam takowej, wygóóglowałam co należy zrobić jeśli chce się taką mąkę uzyskać, nasypałam kilka łopat proszku do pieczenia i sody oczyszczonej...
... no i chyba troszeczkę przesadziłam!
Do tego naładowałam za dużo masy do papilotek bo nie przyszło mi na myśl, że babeczki sporo wyrosną.
Takie błędy mogą się zdarzyć gdy wchodzimy na nieznane kulinarne tereny.
Babeczki mają dziwny kształt, ale smakują przepysznie, prawie jak piernik, ale już dawno nie jadłam piernika, więc mogę się mylić. Myślę, że ten przepis może służyć jako "piernik na ostatnią chwilę".
Do tego nie mogę się nadziwić jaki piękny kolor ma wnętrze tego ciasta. Jakby było przetykane złotą nicią (dobra, trochę przesadzam, ale czymś muszę się pocieszyć, nie:P?).


Ciasto z miodem i cynamonem
przepis z książki "Welsh Country Cooking" Chris'a Grant'a, znaleziony w Spiżarni

- 225 g mąki pszennej, samorosnącej
- 1 łyżeczka zmielonego cynamonu
- 1/2 łyżeczki sody oczyszczonej
- 125 g masła
- 125 g brązowego cukru
- 1 jajko (białko i żółtko oddzielnie)
- 125 g płynnego miodu

- niewielka ilość mleka (dodałam 3 łyżki)
+ drobny cukier do posypania

Mąkę, sodę i cynamon wymieszać w misce.
Masło utrzeć z cukrem, dodać żółtko i miód.
Wsypać mąkę i zmiksować wszystko razem z niewielką ilością mleka.
Białko ubić na sztywno i wmieszać łyżką w masę.
Przełożyć ciasto do małych muffinkowych foremek, posypać drobnym cukrem i piec 20 minut w temperaturze 200 stopni C.

 Detektor zakalcuchów:

 Nigdy nie miałam do czynienia z "mąką samorosnącą", więc wygóóglowałam ją tu i ówdzie. Na blogu Moje Kucharzenie zaprezentowano dwa przeliczniki. Pierwszy głosi, że na 150 g mąki pszennej należy dodać 1/2 łyżeczki proszku do pieczenia i 1/2 łyżeczki sody oczyszczonej. Drugi przelicznik podaje, że na 100 g mąki należy dodać 1 łyżeczkę proszku do pieczenia i 1/2 łyżeczkę soli. Soli?! Czy ja dobrze czytam? Po co jest tam ta sól? Może to literówka i chodziło o sodę?
Zaufałam pierwszemu przelicznikowi, więc do 225 g mąki pszennej dodałam 3/4 łyżeczki proszku do pieczenia i 3/4 łyżeczki sody oczyszczonej. Wydawało mi się, że to trochę za dużo, tym bardziej, że w przepisie jest jeszcze uwzględnione dodatkowe 1/2 łyżeczki sody oczyszczonej. Ale skoro tak piszą na netku, to co się będę, no nie (tak, taki był mój tok myślowy)?

To co się zaczęło dziać z tymi babeczkami w piekarniku przerosło moje najgorsze obawy!!!
Babeczki zamiast w górę, powędrowały we wszystkie strony świata.
Z jednej babeczki nawet wypłynęło trochę ciasta na spód piekarnika.
W trakcie pieczenia wyglądało to tak jakbym smażyła placki ziemniaczane w formie na muffiny, bo jasne ciasto bulgotało pod rumieniącą się skórką.
Pod koniec babeczki zapadły się w sobie.
Muszę przyznać, że popełniłam błąd podczas nadziewania  papilotek. Każdy otwór wypełniłam do 3/4 wysokości, tak jak zwykle postępuje się z muffinkami.
Tylko to nie były zwykłe muffinki, ale samorosnące wielkoludy, z toną sody i proszku do pieczenia!
Do tego myślałam, że babeczki nie chcą się upiec, bo kiedy naciskałam je delikatnie palcem, środek ciasta był bardzo miękki.
Myślałam, że wyjmę z piekarnika gigantyczne, kulfoniaste zakalce, ale po przekrojeniu okazało się, że są upieczone. Po prostu ciasto było bardzo, bardzo miękkie (może dodałam za dużo mleka do niego?).

Pomidor pomaga przytrzymać konstrukcję

Po fakcie wygóóglowałam przepis na "Honey Cake" i znalazłam wpis na blogu Hedoniacake. Autorka blodżka do ciasta dodała 1 łyżeczkę proszku do pieczenia i 1/2 łyżeczkę sody oczyszczonej, czyli o 1/2 łyżeczki sody mniej niż ja. Poza tym zamieniła mąkę pszenną na razową i nie wpychała ciasta na chama w 12 otworów muffinowej formy:P
Następnym razem również ograniczę sodę oczyszczoną, upiekę w keksówce albo nałożę mniej ciasta do papilotek.


Kilka tygodni później...

Postanowiłam dać temu ciastu drugą szansę. Tym razem wykorzystałam modyfikację przepisu dokonaną przez Hedoniacake. Przepis na walijskie ciasto cynamonowo-miodowe w wersji dla Polaczków wygląda tak:

Ciasto z cynamonem i miodem
przepis z książki "Welsh Country Cooking" Chris'a Grant'a, zmodyfikowany przez Hedoniacake

225 g mąki pszennej
1 łyżeczka zmielonego cynamonu
125 g masła
125 g brązowego cukru
1 jajko
125 g płynnego miodu
1 łyżeczka proszku do pieczenia
1/2 łyżeczki sody oczyszczonej
1/3 szklanki mleka

Mąkę, proszek do pieczenia, sodę oczyszczoną i cynamon przesiać do miski.
Masło zmiksować z cukrem, dodać żółtko i miód, dalej miksować.
Wsypać mąkę i zmiksować wszystko razem z mlekiem, na wolnych obrotach.
Białko ubić na sztywno i wmieszać łyżką w masę.
Przełożyć ciasto do foremki, posmarowanej tłuszczem i wysypanej bułką tartą (ciepnęłam do foremki wyłożonej papierem do pieczenia) , posypać drobnym cukrem i piec ok. 35 minut w temperaturze 200 stopni C.

Ale uwaga dość szybko się przypieka, więc trzeba obserwować. W chwili kiedy ma ładny miodowy kolor sprawdzić za pomocą patyczka (powinien być suchy). Wychodzi jedna mała keksówka, rozmiar 25/ 11 cm (moja keksówka miała wymiary 23 x 11 cm).

Ups! Troszeczkę się spiekło...

Detektor zakalcuchów:
I tym razem nie obeszło się bez przygód! Chyba sodę oczyszczoną miałam zwietrzałą, albo piekarnik się psuje, bo po 40 minutach pieczenia ciasto było surowe w środku! Włączyłam więc termoobieg i po kilku minutach ciasto "doszło do siebie". Niestety zagapiłam się i góra się trochę spiekła, ale środek był dobry:P


A teraz, omnomnomnomnom, zajadamy się zakalczykami!!!

Opary wiedzy

Pewien komentarz, zostawiony pod noteczką o niebywale chrupiącym chlebie, wywrócił moje życie do góry nogami i doszczętnie zburzył mój światopogląd.
Brzmiał on tak: "Ale wiesz, że parę wypuszcza się po kilku minutach pieczenia chleba? Nie trzymałaś tego naczynia z wodą przez cały czas?"
Czy pisząc te słowa, blogerka A.Grey zdawała sobie sprawę z tego jaką rewolucję wywoła w moim piekarniku?
Bo odpowiedź na jej pytania niestety była taka: "Nie, nie wiem. Tak, trzymałam przez cały czas!".

I jeszcze wprowadzałam w błąd młodą adeptkę domowego wypieku chleba, Tolę z Bagien. Tola wprawdzie  piecze głównie w keksówkach, nie bawi się w produkcję rustykalnych rozpłaszczaków, więc problem pary jej dotąd nie dotyczył. Jestem jednak pewna, że kiedyś popisywałam się swoją, jak się okazuje bardzo skąpą wiedzą i musiałam wtedy coś napomknąć o parowaniu. A Tola łyknęła to jak świeżą kromkę!
Myślałam przecież, że wszystko wiem na ten temat. No trzeba albo rozpylić parę za pomocą zraszacza do kwiatków, psiku psiku na ruszciku i już. Albo jeśli boimy się o nasz piekarnik, to na dół wstawiamy foremkę z gorącą wodą. Para jak ta lala! Nie zapominajmy też o kostkach lodu. Wrzucamy zimne bryłki do rozgrzanego do czerwoności piekarnika i BUCH! Siła wybuchu odrzuca nas na kilka metrów!
Ale czemu nie przyszło mi do głowy, że para nie jest potrzebna przez cały czas?

Pomyślałam, że może Tola była mądrzejsza, może przeczytała jakiś poradnik dla piekarzy-żółtodziobów i wie więcej ode mnie. Zapytałam się więc Toli czy wiedziała o tym, że podczas pieczenia chleba, wypuszcza się parę z piekarnika? Ona na to, że nie.
Skąd wzięło się w naszych głowach to fałszywe przeświadczenie, że "piec z parą" należy przez cały czas? Dlaczego dusiłyśmy nasze chleby w piekarniku? Ilu jeszcze jest takich młodych piekarzy, którzy są równie niedoinformowani jak my?

Wszak w przepisach bardzo często powtarza się ten zwrot "Piec z parą przez tyle i tyle minut".
Teraz już wiem, że to skrót myślowy.
Wprawdzie czasami jest wyraźnie zaznaczone, że z parą należy piec 10 minut, ale ignorowałam te uwagi, bo myślałam, że jak z piec z parą, to na całego! Para ma buchać jak szalona przez cały czas! Co mi tam da jakieś 10 minut parowania?
Sądziłam, że recepta na chrupiącą skórkę to: 100% pary przez 100% czasu pieczenia = 100% chrupiącej skórki.

Nie mogę jednak zwalać winę na niezbyt doprecyzowane przepisy. Od tego zresztą są przepisy, żeby krótko i zwięźle przekazać maksimum informacji. Jeśli jakiś zwrot jest dla ciebie niejasny to możesz sobie go wygóóglować.
Niedaleko, tuż za internetową rzeczką, na blogu Tatter czekała na mnie obszerna definicja pieczenia z parą. Przyznam, że kiedyś ją czytałam, ale od tamtej pory minęło trochę czasu i kilkanaście chlebów. Najwyraźniej naiwnie myślałam, że podstawy pieczenia chleba mam już opanowane i nic mnie nie może zaskoczyć.
Teraz, po szybkim wygóóglowaniu, okazało się, że inna ekspertka od domowego wypieku chleba, Mirabbelka, poświęciła temu zagadnieniu trochę miejsca. Pozwolę sobie zacytować jej słowa: "Zbyt dużo wilgoci powoduje, ze pieczywo ma grubą skórę. Błędem domowych piekarzy jest np. wstawianie na dno piekarnika formy z wodą i pozostawianie jej przez cały czas pieczenia. Taki chleb będzie niedopieczony i nie liczcie na piękną brązową skórkę dookoła. Jeśli forma z wodą to tylko na początku."

Co mnie jeszcze mogło zmylić?
Może serniki pieczone z parą?
Tam należy trzymać formę z wodą przez cały czas pieczenia.
Widocznie uznałam, że z chlebami jest podobnie.

Jednak nigdy, poza tym jednym wyjątkiem, nie uzyskałam chrupiącej skórki w żadnym wypieku.
Ani na chlebie, ani na bułeczkach, ani, o zgrozo, na bagietkach również nie! A bagietki bez chrupiącej skórki to jak stateczek kosmiczny bez ufoludka!
Myślałam, że to wina piekarnika. Tak, zwaliłam na piekarnik, no bo na kogo! Albo foremka była za mała! Tak, to wina foremki!!! No bo na pewno nie moja!

Teraz, gdy już wiem jakie błędy popełniłam, mogłam zacząć je naprawiać.
Wykonałam dwa eksperymenty...
Wyniki powaliły mnie na kolana.
Niestety nie w dobrym tego słowa znaczeniu.


Eksperyment pierwszy
Eksperymentowałam na moim ulubionym króliku doświadczalnym, najprostszym białym chlebie na zakwasie.
Okazało się jednak, że receptura nie zawiera dokładnej informacji dotyczącej wytworzenia pary. W przepisie pojawia się to najgorsze stwierdzenie, na jakie piekarz-amator może natrafić: "Piec z parą ok. 50 minut.".
Ale po ilu minutach mam tę parę wypuścić?
Postanowiłam, że parę wypuszczę po 15 minutach.
Oczywiście prawie się przy tym nie zabiłam, ponieważ używam foremki do ciasta wypełnionej gorącą wodą (nie chcę psikać na ścianki piekarnika, bo wodę mam twardą i po pewnym czasie mogłabym zepsuć piekarnik). A foremka stoi na dnie i trudno mi się do niej dostać, szczególnie gdy piekarnik jest potwornie gorący. W dodatku kratka, na której stoi blacha z chlebem jest nisko położona, ponieważ na środkowym poziomie bochenki za szybko się przypiekają. Zewsząd otaczają mnie rozżarzone elementy, a ja muszę tak lawirować ciężką foremką żeby nie wylać na siebie wrzątku i nie poparzyć sobie rąk o kratkę albo drzwiczki piekarnika (nie mam rękawic, używam tzw. "łapek").
Jakoś sobie poradziłam z tą foremką, ale zrobiłam to bardzo wolno, więc trochę ciepła zdążyło ulecieć z piekarnika. Nie wiem czy ma to jakiś wpływ na efekt końcowy.

Mało okruszków.

Kiedy wyjęłam chleb z piekarnika, liczyłam na to, że usłyszę jak skórka zaczyna pękać. Pyk, pyk, pyk.
Trochę pękała. Ale tylko trochę. I już wtedy wiedziałam, że eksperyment zakończył się niepowodzeniem. Skórka nie była chrupiąca, ale po prostu twarda.

Eksperyment drugi
Pomyślałam, że wpływ na chrupkość skórki może mieć też to w jakich warunkach chleb wyrasta. Tym razem koszyk rozrostowy wyłożyłam bawełnianym ręcznikiem, oprószonym mąką, a nie tak jak dotychczas czyli papierowym kuchennym ręcznikiem jednorazowym:

Koszyk rozrostowy wyłożony ścierką i wysypany mąką.

Parowałam tak jak wcześniej, czyli po 15 minutach wyjęłam foremkę z wodą.
Chleb szybko nabrał koloru (zapewne dlatego, że dodałam do niego pół łyżeczki miodu), zaczął się spiekać, więc wyjęłam go po 50 minutach.
Okazało się, że wynik tego eksperymentu jest jeszcze gorszy niż poprzednio!
Skórka zaczęła mięknąć.
No to po ptokach, tzn. po chrupiącej skórce.

To jest krusząca się skórka, ale nie chrupiąca.

Problem z miękką skórką mam od dawna, ale na szczęście znalazłam już na niego remedium.
Na swoim wspaniałym blogu Azélia przedstawia problemy z jakimi borykała się na początku pieczenia chleba. Okazuje się, że miękka skórka to wynik... niedopieczenia chleba! Niby istnieje sposób na sprawdzenie czy chleb jest już upieczony, czyli mityczne "postukaj od spodu, a chleb prawdę ci powie" (prawdę powiedziawszy do dzisiaj nie wiem co oznacza "głuchy odgłos"). Azélia twierdzi, że to bujda na resorach. Metodą prób i błędów doszła do wniosku, że chleb z 500g mąki musi się piec przez minimum 50 minut i to jeszcze w piekarniku, który rozgrzewa przez 30-40 minut przed pieczeniem, w termoobiegu w 200°C. Oł jea! Oczywiście każdy musi sam na sobie wypróbować, bo każdy piekarnik jest inny.
Jednak muszę przyznać, że jej teoria się sprawdza. Białas zaczyna mięknąć kiedy wyjmuję go po 50 minutach pieczenia. Jeśli przetrzymam go 10 minut dłużej, skórka nie mięknie, nie kruszy się. Jest twarda, nie chrupiąca, ale do tego jeszcze kiedyś dojdę...

Wyniki eksperymentów
Skórka nadal nie jest chrupiąca.


Życzę zakalcowatych skórek od chleba!!!

Ciasto "przypadkowa karpatka" - drożdżowe ciasto z musem jabłkowym i cynamonową kruszonką

To chyba nie jest normalne, gdy w piekarniku z foremki wyziewa potwór, a ty myślisz w duchu: "Wspaniale! Będzie co pokazać na blodżku!".
W końcu to miał być nieszkodliwy eksperyment. Improwizacja, która na 100% miała zakończyć się sukcesem. Nic nie zapowiadało katastrofy...

Zaczęło się od drożdży. Leżały samotne, opuszczone w lodówce. Piszczały cieniutkim głosikiem: "Wykorzystaj nas! Niedługo będziemy martwe!". Musiałam ukrócić ich cierpienie.
Poza tym miałam ochotę na cynamonową kruszonkę.
Co mogłoby pasować do cynamonowej kruszonki?
Śliwki? Po śliwkach w osiedlowym sklepiku ani widu, ani słychu.
Zdecydowałam się więc na jabłka.
Zastanawiałam się w jakiej postaci jabłka pojawiają się w cieście drożdżowym?
Pokrojone w plasterki? Jako mus?
Wolałam mus, więc wygóglowałam "ciasto drożdżowe z musem jabłkowym".
Moim oczom ukazała się taka propozycja, albo coś takiego.
Sądziłam, że skoro na fotkach w necie pojawia się mus jabłkowy na cieście drożdżowym, to taka kombinacja jest możliwa.
Niestety w podanych wcześniej przepisach zabrakło wymiarów formy do pieczenia, a mnie zabrakło zdrowego rozsądku.


Ciasto "To nie tak miało być"
czyli ciasto drożdżowe z musem jabłkowym i cynamonową kruszonką 

przepis na ciasto drożdżowe pochodzi od Liski, przepis na mus jabłkowy powstał w mojej chorej głowie, a przepis (zmodyfikowany przeze mnie) na kruszonkę pochodzi z Moich Wypieków

Ciasto drożdżowe:
- 500 g mąki pszennej
- 240 ml płynu (wody, mleka lub pół na pół)
- 70 g miękkiego masła
- 1/4 łyżeczki soli
- 25 g świeżych drożdży
- 2 łyżki kandyzowanej skórki pomarańczowej (pominęłam)
- 60 g cukru
- 2 jajka

Mus jabłkowy
przepisu nie podaję ponieważ mus się nie nadaje!!! Hihihihihi!


Z drożdży, łyżeczki cukru i łyżki wody zrobić rozczyn i odstawić na 15 minut (z kolei ja rozczyn robię w inny sposób, bo mam zimno w kuchni {18°C} i bez ciepłego wspomagacza drożdże nie dadzą znaku życia w 15 minut: w małej miseczce drożdże rozcieram z łyżeczką cukru i zalewam połową mleka. Tę miksturkę stawiam nad metalowym kubkiem wypełnionym do połowy gorącą wodą. Po 5-10 minutach na powierzchni mleka pojawiają się bąbelki, co oznacza, że drożdże są naprawdę świeże i nadają się do użycia. Jeśli bąbelki się nie pojawiają, to trzeba sobie darować pieczenie, bo to oznacza, że drożdże są kaput).
Mąkę wymieszać z pozostałymi składnikami, dodać rozczyn i zagnieść ciasto - będzie luźne i lśniące.
Można to zrobić mikserem.
(Ciasto będzie naprawdę luźne i lepiące. Zwykle dosypuję 2 łyżki mąki i wyrabiam za pomocą metody Bertineta. Moim zdaniem nie należy dosypywać za dużo mąki, bo ciasto nie będzie później puszyste. Niestety trzeba się pomęczyć z lepiącą masą:P).
Ciasto przełożyć do miski i odstawić do wyrastania na 30-45 minut (czas rośnięcia zależy od temperatury otoczenia) --> (nie da się ukryć. W mojej zimnej kuchni, ciasto podwaja objętość mniej więcej przez 2 godziny).
Następnie ciasto przekładamy do dużej formy (u mnie 39 x 23 cm) wyłożonej papierem do pieczenia. Uwaga! To będzie niezła zabawa, bo ciasto najprawdopodobniej będzie bardzo lepiące! Na ciasto wykładamy jakieś owoce, np. jabłka pocięte w plasterki. Przykrywamy ściereczką i czekamy, aż trochę podrośnie (zwykle czekam ok. 45 minut). 

Na 15 minut przed włożeniem ciasta do piekarnika, przygotowujemy cynamonową kruszonkę:
- 135 g mąki pszennej
- 75 g cukru
- 12 g cukru wanilinowego
- 100 g masła
- 1,5 łyżeczki cynamonu

W misce rozetrzeć między palcami wszystkie składniki na kruszonkę.
Posypać nią (delikatnie!) ciasto.

Piec w 180°C przez ok. 40 minut (zwykle wyłączam piekarnik i pozwalam ciastu jeszcze sobie w nim posiedzieć przez 10 minut).

Góry i doliny

Detektor zakalcuchów:
"BUHEHEHEHEHEHEHE!!!!!!!!!!!!!!!!! Ale osochozi?" - taka była moja pierwsza reakcja kiedy zobaczyłam to coś.
Żałuję, że nie cykałam foteczek podczas wszystkich etapów produkcji tego potwora.
Przysięgam, że przed włożeniem do piekarnika ciasto było równe jak stół!
Jakim więc sposobem komuś mogło powstać drożdżowe ciasto, które przypomina pyszny drożdżowy placuszek z masą jabłkową, a nie wąwozy rozpaczy, w których utopiły się jabłka wraz z cynamonową kruszonką?
Przypomnijmy przytoczony już wcześniej przykład - podejrzewam, że ciasto zostało rozłożone na wyjątkowo dużej blaszce do pieczenia. W przepisie jest wspomniane żeby rozwałkować ciasto na grubość 1 cm. U mnie ciasto na pewno nie miało takiej grubości.
Nie dziwota, że drożdżówka tak nieprzystojnie eksplodowała.
Po bokach ciasto wystrzeliło w górę, tworząc puszystą, wyrośniętą drożdżówkę, a mus jabłkowy i kruszonka spłynęły do środka.
Nie doszukałam się w nim zakalca, chyba, że za zakalec można uznać niskie, zbite ciasto pod musem jabłkowym i cynamonową kruszonką.

Cienki pasek ciasta drożdżowego pod naporem musu jabłkowego i kruszonki

"Czy to jest karpatka?"
"Co to za góry i doliny?"
Ciasto wyglądało katastroficznie i niezbyt apetycznie, ale w smaku nie było takie złe.
Na szczęście szybko zniknęło z powierzchni Ziemi i już niedługo wszyscy zapomną o tej kulinarnej porażeczce...
... albo nigdy nie zapomną!
Bo będą kolejne!!!

Bułeczki drożdżowe z owocami i cukrem cynamonowym:
Nie skreślajmy jednak tego przepisu na ciasto drożdżowe. Sam w sobie jest bardzo dobry, tylko trzeba się nim umiejętnie posłużyć.
Pochodzi on z bloga Liski i pierwotnie był bazą pod bułeczki z owocami.
Bułeczki wypróbowałam, ale oczywiście je sknociłam.

Ciasto jest bardzo lepiące, więc miałam problemy z poprawnym uformowaniem kształtnych bułeczek.
Poza tym wciskałam na chama owoce, żeby podczas pieczenia ciasto nie wypluło ich na powierzchnię. Przez to trochę się rozlazły i bardziej przypominały placki z owocami, niż napuszone, okrąglutkie bułeczki. Były cienkie jak podeszwa, więc upiekły się szybciej niż przewidziano w przepisie. Zamiast mięciutkich, puchatych bułeczek wyjęłam twarde, rozpłaszczone nie wiadomo co. Pocieszałam się, że mają rustykalny wygląd (zawsze tak mówię kiedy mi coś nie wyjdzie).
Ale w smaku były dobreeeeeeeeeeeeee! Śliwki i jeżyny puściły sok, który sączył się po ściankach obsypanych cukrem cynamonowym. Wgryzałam się w te przypieczone kapcie i myślałam: "Mmmm. Takich soczystych podpłomyków jeszcze nie kosztowałam."

Życzę wąwozowych doświadczeń z ciastami i bułeczkami drożdżowymi!